Ik sta hier vandaag met een dubbel gevoel. Met een gevoel van groot verdriet maar tegelijk ook met een gevoel van grote dankbaarheid.
Want hoeveel verdriet het verlies van onze tante Nanda ook oproept, ik ben dankbaar en zelfs opgelucht dat Petrus dan eindelijk de hemelpoort voor haar heeft willen opendoen. Veel te lang naar haar zin heeft ze aan die hemelpoort moeten kloppen. Ze was een heel tevreden vrouw. Zij was ook heel gelovig. Toch heeft ze er nooit vrede mee kunnen hebben dat zij, na de vroege dood van haar toegewijde man, onze oom Wim, ook nog haar lieve schoonzoon Nico, haar jeugdige kleinzoon Dave, en haar dappere dochter Mea, een prachtvrouw, wel heel voortijdig heeft moeten weggeven.
Maar ondanks deze tegenslagen is tante Nanda altijd vol belangstelling gebleven voor de mensen om haar heen, heeft ze constant haar hartelijkheid behouden en konden een smeuïge tori en een gulle lach er altijd wel af.
Mijn vaderen oom Wim waren, ondanks een leeftijdsverschil van zo’n tien jaar, veel meer dan neven voor elkaar. Dat schiep ook met tante Nanda een bijzondere band. Ik herinner me goed dat mijn vader het me ooit duidelijk maakte toen hij zei: “Jongen, mijn neef Wim is net een broer voor me, en hij en tante Nanda zijn èchte vrienden van ons. En weet dat ik iemand niet gauw mijn vriend noem!”. In dat gevoel van hechte vriendschap hebben zij ook òns, de volgende generatie, volop laten delen.
Tante Nanda en oom Wim verhuisden al in de jaren vijftig van de vorige eeuw van Suriname naar Nederland. Eén van de herinneringen die wij uit die tijd aan hun hebben, gaat over pakketpost met cadeautjes uit Nederland. Mijn zussen voelden zich toen de koning te rijk met de chique hoedjes die tante Nanda voor hun had gestuurd. (Die hoedjes waren in die tijd in Suriname nog een must bij de kerkgang!- Van mijn oudere broers en zussen weet ik ook hoe ze in de late jaren vijftig goeie sier maakten met kleurige schoolschriften, ook van een postpakket uit Nederland!
Met de komst van mijn ouders naar Nederland in 1964, groeide ook de vriendschap tussen de gezinnen. Zo heeft tante Nanda op haar manier mijn ouders tips gegeven voor de inbedding in de Nederlandse samenleving, eigenlijk inburgering-avant-la-lettre. Dit in lijn met de manier zij en haar gezin enkele jaren daarvoor er ook waren geweest voor mijn oudste zus Ria.
Er waren in de loop der jaren zowat wekelijkse telefonische contacten, over en weer bezoekjes en ook wel eens gezamenlijke uitjes. Dit al dan niet samen met andere ooms en tantes -zonder anderen te kort te willen doen- mij schieten zo gauw te binnen de Amo’s, tante Marie en oom Leo De Keizer, de Biervliets van Rotterdam, en de Nijmeegse Esseds.
Tante Nanda was een echt familiemens en toonde zich altijd zeer betrokken bij haar omgeving. De aandacht die ze voor je had, was heel persoonlijk en heel oprecht. Dat kon je merken aan het dóórvragen, als ze vond dat je haar niet genoeg had geïnformeerd over het reilen en zeilen van jou en je gezin. Toen ze door haar toenemende fysieke beperkingen de contacten niet meer zèlf kon onderhouden, vond ze daar haar tussenpersonen voor. In mijn geval was dat doorgaans Wim, maar ook haar petekind, mijn zus Eileen fungeerde als liaison.
De verbondenheid van tante Nanda met Eileen was echt heel uniek. In onze jeugdjaren waren we soms zelfs een tikkeltje jaloers op de royale aandacht en de prachtige cadeaux die Eileen kreeg van haar peettante Nanda. Iedereen die Nanda Biervliet-Jong zelfs maar een beetje heeft gekend, weet dat ze een ontzettend lieve en ook heel gulle vrouw was. Wat kan een mens zich méér wensen dan petekind te zijn van zo een lieve tante!? Iemand ook die trouw en loyaal was in het onderhouden van haar contacten. De bijzondere relatie met Eileen heeft ze dan ook tot haar dood op voorbeeldige wijze gekoesterd, echt fantastisch!
Aan het lange, lieve leven van een heel bijzondere vrouw is nu een einde gekomen. Het enkele besef dat tante Nanda niet meer in ons midden is, doet zonder meer veel verdriet. Maar ik ben er dankbaar voor dat zij zo lang bij ons heeft mogen zijn. Dankbaar ben ik er ook voor dat zij nu dan eindelijk wordt herenigd met oom Wim, met Mea, met Dave, met Nico, met haar ouders en verdere familie en met alle andere dierbaren die haar in de dood zijn voorgegaan.
Jullie zijn een uitzonderlijk lieve moeder en oma kwijt, wij een schat van een tante, maar in de hemel hebben ze er een engel bij…..
Diemen, 9 januari 2013,
Antoon Essed
No comments:
Post a Comment